ΔΕΝ πεφτετε στη δυστυχια επειδή εχετε παψει να αγαπάτε τον εαυτο σας. ΦΤΑΙΕΙ το ότι εχετε δημιουργησει έναν εαυτο που δεν υπαρχει καθολου. ΕΤΣΙ μερικες φορες αυτος ο μη πραγματικος εαυτος υποφερει από δυστυχια όταν αγαπάει αλλους, επειδή καθως δεν είναι πραγματικος, η αγαπη δεν είναι δυνατη. ΟΤΑΝ αποτυχει αυτή η συμφωνια με τους αλλους θα γυρισετε παλι στον εαυτο σας και ετσι σκεφτεστε, [[Ειχα ξεχασει να αγαπαω τον εαυτο μου]]. ΟΜΩΣ για ποσο καιρο θα αντεξετε να συνεχισετε να αγαπάτε τον εαυτο σας. ΔΕΝ είναι πραγματικος, αν τον δειτε για πολύ καιρο αυτος ο επονομαζόμενος εαυτος θα εξαφανιστεί, και αυτό θα είναι μια πραγματικη ελευθερια από τη δυστυχια. Η αγαπη θα παραμεινει χωρις να εχει εκφραστεί. ΚΑΙ όταν υπαρχει αγαπη, χωρις να εχει εκφραστεί, υπαρχει μεγαλη ευδαιμονια. ΗΤΑΝ η αναγκη του μη πραγματικου εαυτου να συνεχισει να τρεφετε από τον αλλον. ΔΕΝ χρειαζεστε τον αλλον. ΚΑΙ όταν δεν χρειαζεστε τον αλλον, μονο τοτε μπορειτε να αγαπήσετε αληθινα. ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ τις ανάγκες, τις απαιτησεις, τις επιθυμιες, η αγαπη γινεται ένα πολύ απαλο μοιρασμα, μια μεγαλη κατανοηση. ΤΗΝ ιδια κιολας μερα και εσεις ο ιδιος, εχετε κατανοησει ολοκληρη την ανθρωποτητα. ΜΕΤΑ κανεις δεν μπορει να σας κανει δυστυχισμενο. ΟΣΣΟ. [Ζησε με τους Δικους σου Ορους].
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου